Een meisje.

Ze wacht.
Nee, denkt ze, ik wacht niet,
ik dans.

Ze danst,
ze danst met lange, ranke passen,
langzaam en aandachtig,
ze houdt haar ogen dicht,
ze danst door deuren en door ramen
en door lange, lankmoedige dagen ~
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer ~

en telkens als ze niet meer kan
en bijna, bijna valt,
denkt ze: Ik?
ik val niet,
ik dans.

Toon Tellegen

She is more than a hundred years old and she just moved into one of the nursing homes I dance.
She tells me she’s so bored in her new home and that it is time for a party.

So I put on the music and I help her stand up.
She puts her hands on the table and  she dances.

She moves her hips, her feet. Her whole body is moving, supported by the table. Then she sits down again but she keeps on dancing: arms in the air, legs going all places, her napkin for now turns into a beautiful shawl and is moving with her.

That’s what I call party time!

And a strong love for life.

Art: Gregory Colbert

“De grens tussen leven en dood loopt dwars door ons leven.

De ene keer lijkt die grens heel ver weg.

Plotseling kan de grens heel dichtbij komen.

Vaak denken we er niet eens aan dat deze grens bestaat”.

Bert Voorhoeve

We dansen onszelf in ons lijf.

We zingen met Marion (www.ruimtevoorrituelen.nl).

En beleven, door middel van dans en zang,

het verhaal De Doodskist van Jeanne Meijs.

De dag

Zaterdag 25 juni 2016.

Van 11 tot 16 uur.

Er is een pauze om te lunchen.

Inloop vanaf 10.30 uur.

Koffie, thee en lekkers staan klaar!

De locatie

Lourdeskerk/Omnicentrum

Tweede Messstraat 108

Scheveningen

De Lourdeskerk ligt naast het Circustheater en is goed bereikbaar met het OV. Parkeren is tot 13 uur gratis. Neem de achteringang van de kerk!

Goed om te weten

Breng een flesje water en een lichte lunch mee.

Kosten

45 euro

Art

Edvard Munch

Ze is een echte dame. Ze is prachtig, een grand old lady.

Af en toe stap ik haar leven binnen. Haar geest vertoeft vaak in een andere wereld, maar zodra ik mijn danshoed opzet, herkent ze me: “Ah, de danseres!”

Ze wil niet altijd met me dansen. Soms voelt ze zich niet lekker. Soms blijft ze veel liever in haar eigen wereld. Soms maakt ze zich zorgen, omdat ze niet de juiste schoenen aan heeft om te dansen.

Deze ochtend wil ze wel. Ik help haar overeind en ze legt haar handen in mijn handen. Ik heb muziek aangezet, haar lievelingslied. Maar ze buigt zich naar me toe en vraagt mij het lied voor haar te zingen. En dat doe ik. Ze laat haar hoofd tegen mijn hoofd rusten en luistert. Langzaamaan komen de woorden van het liedje dat haar zo dierbaar is terug. En samen dansen we, hoofd aan hoofd, op het zelf gezongen lied. Binnenkort wordt ze 100 jaar. Lovely grand old lady.

Ze was vroeger showdanseres. Ze danste in de grote revues van  Parijs. Nu hebben ouderdom en alcohol haar lichaam en geest aangetast en woont ze in een verpleeghuis. Ze is bijna blind en kan niet meer in woorden vatten wat er in haar omgaat.

Maar als ik de muziek aanzet herinnert haar lichaam zich de dansen van toen. Haar been gaat de lucht in, haar voeten dansen een choreografie, haar armen maken gracieuze bewegingen. Ze danst. Ze speelt. Ze straalt. En ze neemt als de muziek stopt, net als toen, met een buiging het applaus van haar publiek in ontvangst.

Onzeker

als nooit eerder

in mijn woorden

loop ik in kringen

om het licht heen.

Ik durf het niet aan

de oevers van het licht

ik durf het niet aan

daar te gaan staan.

Hans Andreus

“Zij is de oorsprong van het vrouwelijke.

Ze is de kracht van Leven~Dood~Leven, zij is de incubator.

Ze is intuïtie, ze is de vooruitziende, ze is de scherpe luisteraar, ze is het trouwe hart.

Ze moedigt mensen aan meertalig te zijn, de taal van de dromen, de hartstocht en van de poëzie vloeiend te spreken.

Ze is ideeën, gevoelens, impulsen en het geheugen.

Ze is zoekgeraakt en heel lang halfvergeten geweest.

Ze is de bron, het licht, de nacht, de duisternis en de dageraad.

Ze is de geur van goede grond en de achterpoot van de vos.

De vogels die ons geheimen vertellen zijn een deel van haar.

Ze is de stem die zegt: ‘deze kant op, deze kant op’.

Ze is degene die tekeergaat na onrechtvaardigheid.

Ze is degene die draait als een groot wiel.

Ze is de maker van cycli.

Zij is degene voor wie we ons huis verlaten om naar haar op zoek te gaan.

Zij is degene bij wie we thuiskomen.

Ze is de bemodderde wortel van alle vrouwen.”

Clarissa Pinkola Estes